La Dolce Vita – laatste blog

La Dolce Vita – laatste blog

Leestijd: 6 minuten

Lucca. Vanuit Zuid-Frankrijk camperen we met de Drenthelaar door naar Toscane. La Bella Italia. De clichés knallen je om de oren en ja, het is er toeristisch. Maar wat is het prachtig met de glooiende heuvels, wijngaarden zo ver je oog reikt, olijfbomen met ritselende blaadjes en zon, altijd zon. Die ene avond regen in de bergen vergeten we snel. We eten huisgemaakte pasta en bekijken eeuwenoude terracottakleurige dorpjes op de top van de heuvels. Hoogtepunt voor ons is Lucca, een stad die geschiedenis ademt en een vriendelijke Italiaanse sfeer uitstraalt. Perfecte sfeer voor deze laatste blog.

Piazza dell’ Anfiteatro

In juni is het zomerseizoen al begonnen, de eerste camping waar we komen heeft geen plek meer. Een kwartiertje verderop landen we bij Agriturismo ai Linchi, een camping bij een enthousiaste jonge wijnboer. Hij heeft nog net een plekje naast de wijngaard. Als welkomstdrankje krijgen we een glas van zijn eigen witte wijn. Dat is een goed begin. Er is een klein zwembad, het sanitair is modern en superschoon en er zijn alle faciliteiten voor campers. In de ochtend tussen 8 en 10 kun je voor €15,- aanschuiven bij het uitgebreide ontbijt (brunch) in de grote tuin.

Duomo di San Martino

Aan het eind van de middag gaan we op de fiets naar Lucca, vier kilometer verderop. Er is een lange en brede stadsmuur om de autoluwe binnenstad waarover je kunt wandelen en fietsen. In de 19e eeuw werd het omgevormd tot een stadspark met bomen die het lekker koel houden. Het trekt toeristen, maar ook de Italianen zelf gebruiken het als park om te wandelen of op een bankje te zitten lezen. Bijna overal in de stad kun je fietsen, hier en daar zijn fietsstroken of aparte fietspaden. In de binnenstad mag je zelfs in de smalle straatjes met winkeltjes fietsen, hoewel het soms meer evenwicht bewaren is op een bijna stilstaande fiets, gezien de vele voetgangers. Het leukste is om willekeurig straatjes in te fietsen (of te wandelen) en te zien waar je uitkomt. Zo kom je op verrassende pleintjes of sta je ineens voor een grote kathedraal.

Het laatste avondmaal

De Duomo di San Martino glinstert je tegemoet met haar witte en grijze marmer. De kathedraal is gebouwd tussen 1060 en 1241. Het is de €3,- entree waard om binnen de mooie gebrandschilderde ramen en olieverf schilderijen te bekijken. Het metershoge donkere cederhouten Christusbeeld Volto Santo (heilig gezicht), wordt jaarlijks op 13 september in processie door de met duizenden kaarsen verlichte straten van de stad gedragen tijdens het Luminara di Santa Croce. De legende vertelt dat het een echte afbeelding van Jezus is, gemaakt door tijdgenoot Nicodemus. Hij kreeg het niet voor elkaar het gezicht te beeldhouwen, waarna ’s nachts engelen neerdaalden en het beeld voor hem afmaakten. In de 8e eeuw zou het op een onbemand schip zijn gezet vanuit Palestina en aan de Toscaanse kust zijn aangespoeld, waar de bisschop van Lucca het in een visioen had gezien en werd het beeld naar Lucca gebracht. Recent onderzoek toont aan dat het beeld eind 8e of 9e eeuw is gemaakt.

Lucca ziet er met de stadsmuren uit als een oude Romeinse vestingstad, maar is eeuwen daarvoor al ontstaan, waarschijnlijk rond de 6e en 7e eeuw voor Christus als Etruskische stad. De Romeinen nemen de regio vanaf 300 voor Christus langzaam over en de Etrusken gaan met Lucca op in het groeiende Romeinse rijk. Gelegen tussen de Romeinse snelwegen Via Aurelia (van Rome naar Pisa) en de Via Cassia (van Rome naar Florence en Lucca) is het een belangrijk kruispunt. De oorspronkelijke stadsmuren zijn in deze tijd gebouwd. De huidige stadsmuren stammen uit de 16e eeuw, toen Lucca zich wilde verdedigen tegen vijand Florence. In die periode, tussen de 12e en 18e eeuw, floreerde Lucca als zelfstandige republiek en handelsstad. Daarna verovert Frankrijk de stad en geeft Napoleon het als vorstendom aan zijn zus. Het verhaal gaat dat deze vorstin in 1812 over de stadsmuur werd getakeld, omdat de poorten zelfs voor haar niet werden geopend. Vanwege overstroming van de rivier waren de poorten gesloten om het water buiten te houden. Het geeft misschien weer hoe de inwoners over de machthebbers dachten…

San Michele in foro

Het oude forum uit de Romeinse tijd heet nu het Piazza San Michele, waar sinds 1070 de kerk San Michele in foro staat. Het is gebouwd in Pisaans-Romaanse stijl met loggia’s, zuilengangen, blinde bogen, dwerggalerijen en een gigantische voorgevel in verschillende kleuren marmer. Na de bouw van de gevel was het geld op om de kerk verder af te bouwen. De gevel is duidelijk uit proportie bij de rest van het gebouw. Desondanks wordt het gezien als één van de mooiste kerken van Toscane.

delicatessenwinkel

Overdag is Lucca relatief rustig. Sommige straatjes zijn wat drukker, maar door de kleine steegjes dwalend kom je weinig mensen tegen. Dwalen kun je eindeloos, verdwalen nauwelijks. Zelfs als je niet behept bent met enig richtingsgevoel (zoals ik), herken je al gauw de pleinen en anders kun je het hogerop zoeken op de stadsmuur om een stukje verderop weer naar beneden te gaan. Het fijne van de smalle straten is dat er veel schaduw is, prettig tijdens de zomermaanden. Ondanks de steegjes en hoekjes geeft het geen unheimisch gevoel, zoals je vaak in moderne steden hebt. Je vindt er toeristische souvenirwinkeltjes, maar ook een delicatessenzaak uit 1930, een gelateria uit 1927, een bakker die de pane per kilo verkoopt en een piepklein groentezaakje waar een nonna de bedragen op een papieren zakje schrijft en je vanzelfsprekend alleen contant kunt betalen.  

Pici met wild zwijn ragout

’s Avonds komt de stad op een andere manier tot leven. De Italianen eten laat, pas tegen 21 uur komen ze tevoorschijn. Dan is de temperatuur aangenaam en zoeken ze elkaar op, zie je families of vriendengroepen op de terrassen plaatsnemen. Dan zie je het volgende cliché van druk babbelende, gebarende en elkaar omhelzende Italianen waarheid worden. Er zijn kleine, van buitenaf onooglijke restaurantjes in de nauwe straatjes waar je tussen de Italianen kunt eten. Je kunt ook onder een poort door naar het Piazza dell’ Anfiteatro, het oude amfitheater. Waar nu kleurige huizen rondom het levendige plein staan, waren ooit tribunes voor 10.000 bezoekers van de gladiatorengevechten. In het midden van het plein treden soms muzikanten op. Je kunt er goed eten, kies vooral de lokale specialiteiten. Bijvoorbeeld de Pici met ragout van wild zwijn of de Tordelli Lucchese, een gevulde pasta met vleessaus. En vanzelfsprekend moét je de huisgemaakte Tiramisu proeven, hou daar echt een gaatje voor vrij. Begin echter met een Apérol Spritz en bruscchetta voor een zomerse Italiaanse vibe :-).

Dit is mijn laatste blog. De afgelopen tweeënhalf jaar heb ik met veel plezier over van alles en nog wat geschreven. Bedankt voor het lezen en ik hoop dat jullie soms geïnspireerd zijn geraakt. Het is tijd voor nieuwe dingen. Drenthelen.nu blijft dit jaar nog online. Op Instagram zal ik af en toe blijven posten op Drenthelen en de avonturen van De Drenthelaar zijn daar ook te vinden. Om in Italiaanse sfeer te blijven: Arrivederci!


Bronnen:

R. (2022, 25 april). Stadsmuur Lucca. Bezienswaardigheden en Hotels Italië. Geraadpleegd op 12 juni 2022, van https://italie.hotelsenbezienswaardigheden.nl/stadsmuur-lucca/
Volto Santo Cattedrale Lucca. (2022, 22 februari). Complesso Museale e Archeologico della Cattedrale di Lucca. Geraadpleegd op 12 juni 2022, van https://www.museocattedralelucca.it/volto-santo-cattedrale-lucca/
Wikipedia-bijdragers. (2022, 9 april). Lucca (stad). Wikipedia. Geraadpleegd op 12 juni 2022, van https://nl.wikipedia.org/wiki/Lucca_(stad)

2 gedachten over “La Dolce Vita – laatste blog

  1. Wat jammer, Anya, maar ik begrijp het wel. Je verricht een studie van elk onderwerp en dat kost heel veel tijd.
    Bedankt voor je mooie “lessen”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: