Waarom de herfst de cyclus van het leven laat zien

Waarom de herfst de cyclus van het leven laat zien

Leestijd: 4 minuten

Donker. Het is volop herfst. De temperatuur daalt, de dagen worden korter. Het bos kleurt langzaam van donkergroen naar de bekende herfsttinten. We hebben alweer fikse regenbuien gehad en de wind blaast de eikels en dennenappels met volle vaart van de takken. De houtkachel is al een paar keer aan geweest en de winterjas is van zolder gehaald. Als tussen de buien door de zon schijnt is het heerlijk en zijn er zelfs momenten om nog buiten te zitten, met een dik vest aan. Ik hou van de energie van de zomer, ik geniet van de eerste zonnestralen en opkomende bloemetjes in de lente en ik ben gek op ongerepte sneeuw in de winter. Maar de herfst is toch wel mijn favoriete seizoen. 

De frisse ochtenden in het donker wanneer de vogels nog net niet wakker zijn, het getik van de regendruppels tegen de ramen, de geur van de rottende bladeren in het bos, mij maakt het blij. Hoe harder het waait, hoe bewuster ik ben van de kracht van de natuur. Hoe meer ook ik de verbinding voel met de aarde en de cyclus van het leven in alles om mij heen. Het donker maakt me bewust van het licht in onszelf. Het maakt me ook bewust dat licht er niet kan zijn zonder het donker. Een kaars in felle zonneschijn zie je niet branden. Pas als het donker is, kun je focussen op de kleine lichtjes die overal schijnen. 

Juist dit seizoen herinnert eraan dat alles vergankelijk, maar cyclisch is. Wanneer het donker als een zware deken de laatste stralen van de zomer bedekt. Maar onder die deken de energie zich terugtrekt in de kern, tot rust komt, om na de winter hernieuwd weer tevoorschijn te kunnen komen. De rottende bladeren vormen de voedingsbodem voor schimmels die uitgroeien tot paddenstoelen die wij weer kunnen eten (nou ja, sommigen ervan). Bomen laten hun vruchten los en bieden voedsel voor dieren, waarna dieren zorgen voor bemesting en bevruchting voor het volgende seizoen. De natuur zit vernuftig in elkaar.

Om de natuur te eren en het donker te verwelkomen kun je een seizoenstafel maken. Op ons vintage kastje uit Limburg heb ik de schelpen en houten visjes vervangen door grote rode eikenbladeren, eikels en kastanjes. Het kan creatieve inspiratie bieden op een regenachtige middag. Ken je nog de kastanjepoppetjes van vroeger? Met het naderende Samhain, de Keltische oorsprong van Halloween (zie blog vorig jaar), kun je de tafel nog aanvullen met een spinnenweb van wol of een uitgesneden pompoen. Ik liet me inspireren door het heksennieuwjaar. Jaag de boze geesten weg, maar omarm het donker en verwelkom je voorouders. Juist in deze tijd waar we zo vaak alleen het licht omarmen, alleen de zomerse bloei willen zien en tonen. Waar we de schoonheid van de nacht bijna vergeten zijn. Met de volle maan die deze week krachtig straalde in al haar zachtheid. Van de wassende maan tot de volle maan, via de afnemende maan naar een nieuwe maan, volgt ze het oerritme van de vrouwelijke cyclus. 

Wij zagen de bijna volle maan in het ons bekende Sauerland. Daar maakten we een wandeling naar de Bruchhauser Steine. Deze miljoenen jaren oude reuzen zijn een baken in de omgeving. Vanuit het dorpje Bruchhausen kun je een korte route van 3 km lopen met een betaald toegangsbewijs. Wij lopen vanaf beneden de lange (gratis) route via een stukje van de Rothaarsteig. Het is een prachtige route met een pittige slotklim tot de 718 meter boven NAP. Stevige wandelschoenen zijn een vereiste, vooral in de modderige herfst. 

Er zijn vier grote rotspartijen van vulkanisch gesteente, met ieder een eigen naam. De meest zuidelijke is de Feldstein (45 m). Dit is de enige van de vier die beklommen kan worden tot aan het kruis bovenop. De grootste is de noordelijk gelegen Bornstein (92 m). Daarnaast zijn er de Ravenstein (72 m) en de Goldstein (60 m). Er zijn archeologische vondsten gedaan die aantonen dat 6000 jaar geleden al mensen naar de rotsen kwamen. Rond 500 jaar voor Christus stond hier de grootste vestingwal van Sauerland met de vier stenen als natuurlijke bastions. In de omgeving bevonden zich kleine nederzettingen. Behalve als toevluchtsoord voor aanvallen van vijanden, fungeerde de burcht ook als zogenaamd cultusoord, een heilige plek voor verering en rituele vieringen. Het is niet zeker welk volk de vesting bewoonde, maar er waren in ieder geval Keltische invloeden. 

Naast de cultuurhistorische rijkdom bieden de rotsen een uniek leefgebied voor zeldzame planten en vogels. Er groeien bedreigde korstmossen en varens, sommigen stammend uit de ijstijd. Het is sinds decennia broedgebied voor de bijna uitgestorven slechtvalk en de oehoe. Een natuurlijke bron met de veelzeggende naam ‘Ewige Quelle’ zorgt voor een constante watertoevoer in het gebied. 

Het is in deze omgeving niet moeilijk je voor te stellen hoe een paar duizend jaar geleden de mensen hier leefden in harmonie met de natuur. Hoe ze onder de rotsen hun voorouders vereerden en offers brachten om te danken voor de oogst. Hoe ze misschien al Samhain vierden met rituelen onder een krachtige volle maan in de herfst. Als eerbetoon aan het donker van het winterseizoen. In de cyclus van het leven.  


Bron:

Stiftung Bruchhauser Steine. (2019, 16 december). Geologie. Geraadpleegd op 17 oktober 2021, van https://www.bruchhauser-steine.de/geologie-bruchhauser-steine/

Eén gedachte over “ Waarom de herfst de cyclus van het leven laat zien

  1. De herfst is ook mijn favoriete seizoen. Nog even de vlammende kleuren alvorens alles in de natuur in diepe rust gaat. En dan weer verlangen naar de lente en de warme zon.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: