Stilte tussen de reuzen in Zwitserland

Stilte tussen de reuzen in Zwitserland

Leestijd: 5 minuten

Zwitserland. Tijdens onze vakantie besluiten we vanuit Italië via Zwitserland terug te gaan en daar een paar dagen te verblijven. We kiezen het midden van Zwitserland, nabij Luzern. Beide hebben we nooit eerder een zomervakantie in dit midden-Europese land doorgebracht. Wel een keer een wintersportvakantie, maar daar zijn alleen de skihellingen en het heerlijke appartement van bijgebleven. 

Vanuit Italië merk je de grens met Zwitserland nauwelijks. Op de heenweg dachten we al in Italië te zijn, totdat we Zwitserse francs terug kregen bij het betalen van de cappuccino. Er is wel een echte grensovergang met douane, maar het lijkt bijna op de bekende tolpoortjes waar je even teruggaat in snelheid om vervolgens weer op te trekken en door te rijden.

De bergen benemen je vrij snel de adem als je over de snelweg vliegt. Of in het geval van onze Drenthelaar, rustig over de snelweg kachelt. Reuzen zijn het en elke keer weer ben ik onder de indruk ervan. Wanneer je dan hoog op een berg een minuscuul stipje ziet dat een groot huis in blokhutstijl is, voel je de oerkracht van de natuur die deze bergen heeft voortgebracht. Hier en daar razen kleine watervallen naar beneden. Langs de snelweg ligt een snelstromend riviertje met helderblauw water tussen witte keien. 

Wij hebben een boerderijcamping uitgezocht in het dorpje Meierskappel. Vlakbij Luzern en tussen verschillende meren gelegen. De camping houdt koeien en verkopen het vlees ervan. De kalfjes lopen in de wei tussen de moeders en tantes door en zelfs de stier loopt er bezitterig tussen. Elke avond ververst de boer het water en komt de kudde er enthousiast op afgerend, loeiend en wel. Er zijn op de boerderij verder schapen, konijnen en varkens. Kinderen mogen de dieren aaien en meehelpen voeren. Er is een appelboomgaard, waar de eigengemaakte appelsap en appelcider vandaan komt. Ook dat kun je kopen in de Hofladen, evenals huisgemaakte jam en vlierbloesemsiroop. 

Op de dag van aankomst fietsen we een kleine tien minuten naar de supermarkt en maken nog een rondje richting het water. De volgende dag besluiten we een wandeling te maken. In de bergen moet je wandelen. Er is een kapelletje bovenop de berg wat een mooi uitzichtpunt moet zijn op 772 meter. Er was regen voorspeld, maar het is droog en half zonnig en we gaan op pad. Water en proviand mee. Halverwege begint het te druppen en helaas, die regenjas had toch mee gemoeten. Dat wordt schuilen onder een grote perenboom aan de rand van het weiland. Geen onweer, dus het kan veilig. Er drupt wel wat tussen de bladeren door, maar het valt mee. Na een minuut of twintig neemt de regen af. Omdat er meer buien voorspeld zijn besluiten we maar terug te lopen naar de camping. 

Later op de middag doen we een nieuwe poging, maar nu wel op de fiets. Het eerste stuk gaat prima, lang leve de e-bike. Voorbij de perenboom komen we bij een boerderij. De route loopt verder over een weiland, dat is met de fietsen niet zo handig. De boer wijst ons een andere route, voorbij een volgende boerderij, in het bos bij de kruising linksaf en dan een stukje onverhard, waarna het weer overgaat in asfalt. Dat klinkt goed. We fietsen een stuk, komen langs een boerderij, fietsen het bos in en linksaf bij de kruising. Daar gaat het onverharde deel al snel over in een keienpad waar niet meer op te fietsen is. Dan maar lopen met de fiets aan de hand. Na een stuk denken we er te zijn, maar moeten we nog een kilometer over een steil pad over de berg. De fietsen worden erg zwaar en ik glij een paar keer bijna uit over het natte gras op mijn gympen. Terug is echter ook geen optie, ik zie de fietsen er al vandoor gaan deze steile helling af. Het uitzicht is echter fantastisch en de stilte wordt alleen overstemd door ons eigen gehijg en gepuf. Op een iets minder steil gedeelte klimmen we weer op de fiets om in de hoogste stand en laagste versnelling de berg verder op te kruipen. 

Dan horen we zachtjes geklingel, dat langzaam steeds harder klinkt. Even verderop zien we koeien in een wei met grote bellen om die voortdurend luid klingelen tijdens het grazen. Een prachtige kakofonie van heldere klanken. Hier verandert het pad in een geasfalteerd landweggetje en halen we weer wat rustiger adem. Daar zien we de kapel al, met een kruis ernaast. Opvallend is de gigantisch dikke boom die er groeit en honderden jaren oud moet zijn. Het uitzicht is zeker de moeite waard. We zien de meren beneden in het dal en de dorpjes eromheen. 

De huidige stenen kapel staat hier sinds ongeveer 1800. Het verving de houten kapel uit 1436. Er stond al een kruis vanaf de 7e eeuw, van waaruit de kerstening in dit, toen nog heidens, gebied plaatsvond. Het verhaal gaat dat de aartsengel Michaël in de gedaante van een jongen aan een kluizenaar verscheen en vroeg een kruis op deze berg op te richten. De kapel zelf is eenvoudig, compleet anders dan de barokke katholieke kerk die we in Italië bezochten. Over de boom staat niets vermeld. Ik vraag me af hoeveel verhalen deze kan vertellen. 

Terug fietsen we via min of meer geasfalteerde weggetjes, onderbroken door stukken grindpad. Het is een schitterende route die ons langs onverwacht mooie plekjes leidt. Nu horen we niets anders dan het gepiep van onze remmen. Vlot zijn we weer beneden in het dorpje. Daar halen we in het plaatselijke winkeltje wat lekkers voor bij de koffie. Terug op de camping kunnen we lekker uitrusten. ‘s Avonds barbecuen we met het vlees van de boerderij en de groente uit Italië.

Bron:

Wikipedia-Autoren. (2010, 6 augustus). Kapelle Michaelskreuz. Wikipedia. https://de.wikipedia.org/wiki/Kapelle_Michaelskreuz

Eén gedachte over “ Stilte tussen de reuzen in Zwitserland

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: