Hoe kleur zorgt voor een glimlach, zelfs als het anders gaat dan je verwacht

Hoe kleur zorgt voor een glimlach, zelfs als het anders gaat dan je verwacht

Leestijd: 5 minuten

Kleur. In het gangpad staan schappen vol blikken verf netjes op een rij. Verf voor binnen. Verf voor buiten. Metaalverf, tuinbeits, muurverf, houtlak. Hoe kun je door deze bomen het bos nog zien? Ik zoek verf voor hout op waterbasis. Zijdeglans. Voor zowel binnen- als buitengebruik. Vertwijfeld dwaal ik tussen de stellingen. Een gangpad of twee verder kom ik in de buurt. Maar er staan alleen saaie kleuren. Zwart, grijs, wit, blauw, houtkleurig. Vrolijke kleuren zie ik in spuitbussen, maar die zoek ik niet. Op een kleine schap aan de kopse kant van een stelling zie ik potten mengbasis in de aanbieding, met ecolabel. Komt dat even goed uit. Opgelucht zoek ik in de wand met kleurkaartjes drie kleuren uit die mij aanspreken, pak drie aanbiedingspotten en loop naar de balie.

Na een dorpsfeest in een naburig dorp stonden jaren geleden oude gekleurde houten stoelen en tafels opgestapeld om weggegooid te worden. Manlief nam, jutter als hij is, twee stoelen en een lage tafel mee voor in de tuin. We hebben er veel plezier van. Met een tuinkussen erin zitten de rode en gele stoel lekker. Het blauwe tafeltje staat middenin onze Jutterhut, een oude halve opgepimpte blokhut. In de loop der jaren begon de verf langzaam af te bladderen van de stoelen. Soms ligt het grasveld vol rode en gele schilfers. We hebben mensen wel eens zien schrikken omdat de rode verfbladders die aan je blote armen plakken net een enge ziekte lijken. Al een jaar lang wil ik de boel schuren en verven en nu het zomer is en alle kleuren je tegemoet bloeien, ben ik op zoek naar kleur.

De vriendelijke medewerkster die voor me gaat mengen geeft aan dat deze potten alleen geschikt zijn voor lichte kleurtjes. Ik ben al bereid opnieuw naar de wand met kleurstalen te kijken, maar ze biedt aan in het magazijn te kijken of er van de andere versie nog wat is. Dat duurt vrij lang. Ondertussen zoek ik toch alvast lichtere tinten van mijn gekozen kleuren uit. Na een tijdje komt ze opgewekt terug met drie potten, het is gelukt! De lichte kleurstalen kunnen terug in de kaartenwand. De medewerkster scant de kleur en zet de eerste pot in de mengmachine. Dan loopt de computer vast. De medewerkster tikt wat heen en weer, zucht even, zet de computer uit en weer opnieuw aan. Ze biedt haar excuses aan, maar ik geef aan dat ik geen haast heb. Nadat de computer is opgestart, het wachtwoord de 3e keer juist is ingetikt en het programma er klaar voor lijkt te zijn, loopt het weer vast. Als in een déjà vu tikt de medewerkster wat heen en weer, zucht even, zet de computer uit en weer opnieuw aan. Ze biedt haar excuses aan, maar ik geef aan dat het geen enkel probleem is.

Stiekem moet ik er wel om grijnzen, ik voel een lichte wanhoop bij haar opkomen, maar ze blijft volhouden. Na de derde keer kijkt ze peinzend voor zich uit en draait zich dan resoluut om naar de andere mengmachine. Deze is bedoeld voor een ander merk verf, maar daar laat ze zich niet door weerhouden. Ze zoekt in deze computer, die vlot en welwillend is, naar de waterbasis zijdeglans, klikt de juiste hoeveelheid aan en scant het kleurkaartje. Zegt “één momentje” tegen mij en loopt weg om binnen een minuut terug te zijn met een pot verf van het andere merk. Scant deze, plaatst de pot onder de opening en klikt triomfantelijk op de startknop. Pot eruit, deksel erop dichthameren, sticker met de kleurcode onderop plakken en de pot in de schudmachine. Tweede pot openen en in de machine plaatsen. Tweede kleurkaartje scannen en waterbasis hoogglans aanklikken. Hoogglans? Terwijl mijn brein dit registreert en zich afvraagt of dit een probleem is, loopt ze weg en haalt een nieuwe pot van het andere merk om te scannen. In die halve minuut haal ik inwendig mijn schouders op en ga er vanuit dat het vast niet uitmaakt.

De flow zit er nu in, de machine spuit kleur in de verf, pot uit de machine, deksel erop, klap met de hamer, sticker opplakken en pot in de schudmachine. Eerste pot wordt aan de kant gezet en derde pot gepakt en geopend. Op dat moment hoor ik luid en duidelijk de schudmachine zijn werk doen en stel ik vast dat ik dat de eerste keer niet hoorde. Opnieuw haal ik mijn schouders op, door al het gedoe is het me vast niet opgevallen. En ik kijk hoe de medewerkster de derde pot door de machine laat vullen – op de variant waterbasis zijdeglans – en alweer eruit haalt, de deksel erop hamert en in de schudmachine zet, waar ze de tweede pot uithaalt.

De derde pot laat zich schudden in de machine en de medewerkster opent de eerste pot om de kleur te beoordelen. We zien beide dat deze niet gemengd is. Ze kijkt me verbaasd aan en dan benoem ik dat ik al meende dat ik de machine niet heb gehoord. Ze grimast en laat zich lachend ontvallen: “dan ligt het misschien niet aan de computer, maar gewoon aan mij…”. Ik lach met haar mee en zeg dat ik blij ben dat ze het controleerde. Nu is er alle reden de tweede pot ook te controleren en die kleur is donker, heel veel donkerder dan het kleurkaartje. Blijkbaar is er toch een verschil tussen de pigment voor hoogglans en zijdeglans, bedenk ik later. De medewerkster slikt en ik hoor een zacht ‘oh…’, maar de kleur bevalt me wel en dat zeg ik ook. Ze vraagt drie keer of het wel echt goed is, voordat ze het opgeeft. En heel licht trillend opent ze de derde pot. Die is vrijwel de kleur van het kaartje en er gaat zichtbaar een zucht van verlichting door haar heen. De eerste pot is nu klaar met schudden en blijkt exact de kleur van het kaartje te zijn. Even vraagt ze vertwijfeld: “heb ik die andere pot dan twee keer laten schudden?” maar dan schudt ze het van zich af, vraagt nog één keer of ik het echt geen probleem vind, voordat ze genoegen neemt met mijn antwoord.

Thuis ga ik aan de slag. De eerste dag gaat op aan schuren, schoonmaken en gronden. De volgende dag kan ik eindelijk met mijn nieuwe kleurtjes bezig. Ik verf mezelf bijna meer onder dan de meubels, wat nog een reden is om voor verf op waterbasis te kiezen. Aan het einde van de dag kwak ik de tweede laag erop en net voor de regen staat het spul onder dak. Zelfs in de regen stralen de kleuren me tegemoet. Ik glimlach tevreden naar het eindresultaat.

3 gedachten over “Hoe kleur zorgt voor een glimlach, zelfs als het anders gaat dan je verwacht

  1. Wat leuk dat je zulke fleurige kleuren hebt gevonden! Wij houden heel erg van kleur, en dan bedoel ik hemelsblauw en rozerood, warm oranjerood en paars en eigeel … Ik vraag me in de bouwmarkt weleens af of kleur soms verboden is: rolgordijnen, vouwgordijnen, luxaflex, laminaatvloeren, pvcvloeren, behang, muurverf, tegels voor buiten, loungesets, tuinstoelen, badkamertegels, keukenbladen, etc., alles is zowat alleen te krijgen in spierwit, gebroken wit, lichtgrijs, donkergrijs, antraciet, zwart … Heel soms zijn er blauwe rolgordijnen te koop 😉
    Fijn dat je aan de grauwheid hebt weten te ontsnappen. Het ziet er heel mooi geverfd en erg leuk uit.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: