Wandelen met de seizoenen: Drenthepad kaart 51-52, Westerbork – Orvelte – Elp

Wandelen met de seizoenen: Drenthepad kaart 51-52, Westerbork – Orvelte – Elp

Leestijd: 4 minuten

Na een paar weken wandelen we eindelijk weer eens wat etappes van het Drenthepad. Inmiddels is het lente en dat merken we, ook al is het soms nog aardig koud. De zon schijnt de ene keer wat meer dan de andere keer en de wind is vaak nog fris. Maar op beschutte plekjes is het genieten. Het hart van Drenthe heeft veel mooie plekjes die het waard zijn te bezoeken. We pakken de draad weer op in Westerbork. Een gezellig dorp met een mooie kerk en oud gemeentehuis. We lopen het dorp uit over de oude Groningerweg. Gek idee dat dit vroeger de weg naar Groningen was. Over een zandpad wandelen we tussen de akkers door. Met een beetje voorstellingsvermogen zien we de handelaars van vroeger over deze paden trekken van dorp naar dorp. 

Het pad leidt het bos in, een mooie slingerende route met een open bos met stukken heide tussendoor. Daarna gaan we het open veld over. De route leidt langs een historische Drentse boerderij. Aan de andere kant ligt een vennetje. Het water doet mystiek aan met de donkere lucht erboven en de zon die er langs schijnt.

Tussen de weilanden door is het erg nat. Prompt hebben we weer natte voeten waar de grond verder onder ons wegzakt dan we verwachten. Vogels fluiten vanuit de houtwal alsof ze ons roepen. Over een bruggetje lopen we de houtwal in. Hier kruisen we het houten pad van Theodoor. Een afwisselende route rond het verhaal van een avontuurlijk varkentje. Kinderen kunnen klimmen, door een vossenhol kruipen en er is een insectenhotel op reuzenformaat. Gelukkig zijn de insecten zelf van normale proporties. 

We vervolgen het pad naar Orvelte en komen uit in het oude centrum. Dit openluchtmuseum is mooi, maar ook erg toeristisch. Zelfs nu in coronatijd met de winkeltjes en horeca dicht, is het nog druk in het dorpje. Wij lopen naar de verkeerde parkeerplaats en maken noodgedwongen nog een extra rondje over de oude klinkerstraatjes. De boerderijen met rietgedekte daken doen authentiek aan zoals het bedoeld is. De turf ligt opgestapeld langs de schuur. De bakker blijkt wel open en verkoopt koffie to go en kleine appeltaartjes. Die nemen we mee voor thuis om na te genieten van een mooie wandeling.

Op een zonnige dag lopen we de volgende etappe van Orvelte naar Elp. Bij vertrek twijfel ik tussen mijn winterjas of een vest. Ik kies voor het vest. Met de auto rijden we naar Elp en fietsen naar het beginpunt in Orvelte. Op de fiets is de noorderwind nog flink koud en ik heb even spijt dat ik mijn winterjas niet aan heb. Ook het eerste stuk lopend tegen de wind in is fris. Na een klein stukje over de weg wandelen we tussen de akkers door. Manlief loopt met zijn brede rug voor me om de wind te breken en dat scheelt een stuk. Verderop begint het bos en daar lopen we beschut van de wind en in de zon. Als even later het vest zelfs uit kan weet ik weer waarom ik geen winterjas aan wilde. 

Vrijwel de hele route gaat dwars door de natuur, het is prachtig. Over het Orvelterzand, waar in de verte Schotse Hooglanders grazen. Daarna langs de Meeuwenplassen. We zien geen meeuwen maar wel drie reigers. Overal staat heide, wat zal het hier mooi zijn als de heide bloeit! We komen door verschillende stukken bos die er allemaal anders uit zien. De bomen lopen uit, we zien overal knoppen en toefjes groen tevoorschijn komen. In een deel is flink gekapt, de stammen liggen opgestapeld langs de kant. Gelukkig is de afgezaagde stam waar de wegwijzer van het Drenthepad op zit blijven staan.

Onderweg zien we twee dames ergens naar turen. De ene heeft een fotocamera met een enorme lens. We denken dat ze naar wilde koeien of wisenten kijken. Het blijken echter vogelaars. Even later halen ze ons in op de fiets en stappen verderop weer af om een puttertje in een boom te bekijken. Ik zie helemaal niets. De wilde koeien blijken overigens grote stronken in het veld te zijn, zien we als we dichterbij komen. 

Het land is nat, we ontwijken de overspoelde paden via olifantenpaadjes eromheen, soms dwars door de struiken. Geen natte voeten dit keer. Ineens hoor ik wat gespetter en gefladder, als ik opkijk zie ik nog net dat een wulp vlakbij wegvliegt met zijn lange snavel en gestreepte verentooi. 

Het lopen gaat lekker, sneller dan verwacht zijn we alweer bij de auto. Onderweg naar huis zien we een buizerd hoog in de top van een boom. Midden op een akker zit een tweede. In een weiland langs de bosrand grazen zes reeën en aan de andere kant van de weg zien we er ook nog een stel. Een mooi einde van onze wandelmiddag.


Bronnen:

Staatsbosbosbeheer. (z.d.). Het houten pad van Theodoor – Orvelte. Staatsbosbeheer. Geraadpleegd op 17 april 2021, van https://www.staatsbosbeheer.nl/Activiteiten/orvelte/loop-het-houten-pad-van-theodoor-in-orvelte

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *