Wandelen met de seizoenen: Drenthepad kaart 49 en 50, Nieuw-Balinge – Westerbork

Wandelen met de seizoenen: Drenthepad kaart 49 en 50, Nieuw-Balinge – Westerbork

Leestijd: 5 minuten

Wisselvallig. Deze maand liepen we opnieuw twee etappes van het Drenthepad. Op het toppunt van de winter half februari liepen we de laatste paar kilometers van kaart 48, van Nieuw-Balinge naar het Mantingerzand. Een dik pak sneeuw, schaatsers op de ijsbaan van Nieuw-Balinge, beijsde weggetjes en hard bevroren hobbelige wandelpaden. Op de klinkerweg langs de ijsbaan gleed iemand uit over het ijs op de straat. Ze kon niet meer overeind komen en haar enkel stond zo scheef dat het wel gebroken moest zijn. Dan ga je de rest van de route toch iets voorzichtiger lopen. We maakten er een heen-en-weertje van, want fietsen op deze glibberige straten is geen goed idee.

Het Mantingerzand met sneeuw is prachtig. Dik ingepakt met muts, sjaal en handschoenen genieten we wel van het uitzonderlijke weer. Een week later komen we terug. We zetten de fietsen aan het begin van het natuurgebied en lopen naar Bruntinge. Nu is het 18°C, wandelen we in prachtig lenteweer al gauw zonder jas. Het is een gekke gewaarwording dit grote verschil met een week eerder. Gezien de klimaatverandering is het geen goed teken, maar wat voelt het lekker in de zon! Ik krijg er energie van, het lopen gaat lekker en de route is een makkie. De zon voelen op je gezicht, het geeft me vleugels.

Het is druk overal, iedereen geniet van het mooie weer. Veel fietsers en auto’s, motoren die voor het eerst weer tochtjes maken. Het Mantingerzand is mooi. We lopen over de vlakte met heide in winterslaap. Kleine berkenboompjes en lage struiken met minuscule knopjes aan de schijnbaar dode takken. Grote statige bomen, volledig kaal met imposante laaghangende takken als waardige heersers over het veld. Halverwege komt het groen van de jeneverbesstruiken en lopen we over smalle, kronkelige avontuurlijke paadjes waar je niet ziet wat er achter de volgende bocht zit. De nieuwe bessen zitten al aan de struiken. De naam Mantingerzand wordt daar duidelijk, het lijkt wel of we door de duinen aan zee lopen.

We lopen onder een oude dennenboom door. Als een Medusa kronkelt ze haar dikke takken alle kanten op. Bij Mantinge lopen we een aardig stuk langs de weg. Het geeft mooie uitzichten over de weilanden. Roofvogels zweven hoog in de lucht en dagen elkaar uit. We zien een pony met lentekriebels, steigerend en hinnikend terwijl we langslopen. De velden zijn nog flink nat, het water in de sloten staat hoog. Op een enkele plek zien we de laatste hoopjes sneeuw langzaam wegsmelten. We wandelen langs De Pionier, een beeld van een mijmerende boer die nieuw land vond tussen veen en heide.

De hele wandeling begeleiden vogels ons met hun gekwetter. We zien schapen, nog met hun dikke wintervacht en de eerste lammetjes aan hun zijde. Koeien zijn modderig vanwege het natte land. Kinderen rennen uitbundig achter hun ouders aan en dan weer voor ze uit, samen met de honden die uitgelaten worden. We zien de eerste citroentjes fladderen. Het laatste stukje naar Bruntinge gaat langs een houtwal en een brede sloot. In de verte horen we het verkeer, maar hier heerst er rust.

Twee weken later lopen we van Bruntinge naar Westerbork. Het lenteweer is voorbij. Het herinnert ons eraan dat het nog steeds winter is. Met een paar graden boven 0 en de zon afgewisseld met wolken, is het prima wandelweer. De wolken nemen steeds meer de plaats van de zon in en de lucht ziet er wat dreigend uit, maar we houden het droog.

Voorbij Bruntinge mogen we al snel rechtsaf het Scharreveld op, een natuurgebied van het Drentse Landschap. Er wordt een alternatieve route via de klinkerweg geboden, maar wij kiezen voor het oversteken van het veld. Met de Hollandse lucht erboven ziet dat er sensationeel uit. Het land is nat en dat merken we als we een ondergelopen pad over moeten. Het water loopt diep het veld in, omlopen via die kant is geen optie. Aan de andere kant staat een hek met schrikkeldraad. Dicht langs het hek proberen we droge voeten te houden. Tevergeefs, we zakken beiden diep weg in de plassen en hebben natte voeten. Flink doorstappen dan maar, dan wordt het vanzelf warm.

Aan de andere kant van het veld lopen we een klein stukje over de weg en gaan dan weer het Scharreveld op aan de andere kant van de weg. Over een wildrooster en al snel zien we waarom. Schotse hooglanders grazen langs het pad. Eentje staat midden op het pad. Om haar niet te laten schrikken, we zien liever niet 500 kilo op hol slaan, maken we een ruime omtrekkende beweging. De koe op het pad kijkt ongeïnteresseerd naar ons en krabt zich wat met haar lange horens.

We lopen het heideveld over met op de achtergrond het lawaai van crossende motoren. Motorcrosscircuit ‘De Weidestukken’ ligt hier vlakbij en dat hoor je goed. De route komt vlak langs het circuit en dan ruik je het ook. Het circuit is alleen op woensdag- en zaterdagmiddag open. Heb je er echt een hekel aan, kies dan een andere dag om hier te wandelen. Als we voorbij het circuit richting Westerbork lopen, vormen de kwetterende vogels een mooi sopraankoor voor de baritons van de motoren. Uit het bos volgen we een zandpad en even later lopen we Westerbork in. Op de parkeerplaats bij de Hoofdstraat stappen we weer in de auto, halen de fietsen op in Bruntinge en rijden voldaan naar huis.

De Pionier, Mantinge

2 gedachten over “Wandelen met de seizoenen: Drenthepad kaart 49 en 50, Nieuw-Balinge – Westerbork

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *