Drenthelaar ruikt de lente: oppimpen en uittesten

Drenthelaar ruikt de lente: oppimpen en uittesten

Leestijd: 4 minuten

Voorpret. Laatst hebben we de camper uit zijn winterstalling gehaald. We willen hem wat oppimpen van binnen. De camper is in prima staat, maar wat saai en wij houden wel van een beetje kleur. Manlief haalt een paar pallets uit elkaar, verft de latjes met allerlei restjes verf uit de schuur. Is dat ook meteen een keer opgeruimd. Vervolgens lijmt hij de latjes op de wanden van de zithoek en in het keukentje. De dag erna wordt hij wakker en heeft gedroomd dat alle latjes naar beneden waren gedonderd en dat het één grote zooi zou zijn. Zijn werk is van betere kwaliteit dan hij had durven dromen, want natuurlijk zit alles er nog netjes en stevig tegenaan.

We halen de oude versleten hoezen van de bank en bestellen stof om nieuwe hoezen te maken. Lang leve Click & Collect, dan kunnen we tenminste een lokale ondernemer steunen. En lang leve lieve schoonmoeder die de hoezen perfect in elkaar naait. Daarna is het tijd onze Drenthelaar van top tot teen schoon te maken. Ik heb het idee dat iets pas van jezelf is als je het helemaal hebt schoongemaakt. Dan ben je in alle hoekjes geweest en voelt het pas eigen.

Daarom wil ik de matras eruit halen om flink ouderwets uit te kloppen met een mattenklopper. Pfoe, dat blijkt nog een hele klus. De matras is van dik schuimrubber en de doorgang naar het slaapgedeelte is misschien een derde van de grootte van de matras. Op het moment dat ik worstel het daardoor naar buiten te wurmen, vraag ik me af hoe we het ooit weer naar binnen zullen krijgen. Na het schoonmaken van de lattenbodem en het uitkloppen van de matras lukt het om hem terug te plaatsen, zij het met veel moeite en aardig wat gezucht en gesteun. Hij ligt er weer in! Opgelucht loop ik naar buiten en zie daar de matrasbeschermer nog liggen… Met vereende krachten krijgen we die er alsnog onder gewurmd. Toch een gek gezicht zo’n dikke matras op het hoofd van manlief, terwijl hij er steeds verder onder kruipt om de matrasbeschermer in de hoekjes te krijgen. Maar de aanhouder wint en krijgt een gratis work-out.

We hebben al veel spullen verzameld de afgelopen maanden en alles heeft zijn voorlopige plekje gekregen. Dat blijkt nog best puzzelen te zijn. De borden zijn te groot voor de kastjes boven het aanrecht. Die staan nu in het kastje dat voor de voorraad bestemd was. De besteklade is gevuld, de theedoeken liggen klaar en de afwasteil staat op zijn plek. Alleen al het bezig zijn met het vullen van de kastjes geeft een vakantiegevoel. De matrashoes is gewassen, beddengoed hebben we gekregen. Voor een paar dingen zullen we moeten wachten tot de kringloopwinkels weer open gaan. Maar we zijn al een aardig eind op weg.

De handleiding is geprint, de gebruiksaanwijzingen van alle apparaten zijn geordend in een map en hoeven alleen nog maar doorgelezen te worden. En een kleinigheid, ik mag nog gaan oefenen om met het bakbeest te gaan rijden. Dat doen we op een regenachtige dag, wanneer het geen wandelweer is. Het rijden is geen punt, hoewel het even wennen is aan de automaat. Mijn linkervoet wil steeds meedoen, vooral bij stoplichten. De bochten ruim genoeg nemen is opletten, het is toch wel een gevaarte. Met achteruitrijden hebben we een camera, dat is ideaal, vooral als ik eindelijk door heb wat ik zie. Parkeren wordt nooit mijn favoriete bezigheid, daarin ben ik stereotiep vrouw, maar zelfs dat valt niet tegen.

Tijdens het rijden vliegen alle lades ineens open. Oeps, vergeten de knopjes in te drukken voordat we vertrokken. Meteen maken we een checklist voor waar we aan moeten denken voor we wegrijden. Op deze herfstachtige dag rijden we naar een meertje in de buurt en daar proberen we alle apparaten uit. De zonnepanelen pakken de paar stralen zon tussen de regenbuien door, we zien dat de accu oplaadt. We hebben een paar bakbroodjes mee voor in het oventje. We zetten koffie, doen de verwarming aan en testen de koelkast. Alles werkt! Een middagje vakantie, tien kilometer van huis.

bestickering ‘in progress’, met dank aan Eric van IJsseldijk van Multicopy Emmen

Na de APK komt dan tenslotte ons ontwerp op de zijkant. Ook de buitenkant van de camper is wat saai en kan wel wat versiering gebruiken. De naam Drenthelaar staat, hoe kan het ook anders, onder een hunebed. Op de achtergrond bekende monumenten uit Europa, als symbolische belofte naar de plekken die we nog gaan bereizen. In het midden de Brandaris van Terschelling, die zijn licht schijnt over het geheel. Terschelling is de oorsprong van onze liefde, waar we zijn getrouwd en van waaruit onze liefde is gegroeid naar ons als gezin. Het licht van de Brandaris zit in ons hart en vormt daarom het hart van de avonturen die we met Drenthelaar willen gaan beleven.

Kom maar op met die lente en zomer, wij zijn er klaar voor!

6 gedachten over “Drenthelaar ruikt de lente: oppimpen en uittesten

  1. Wat is de camper leuk geworden. Nog mooier weer en niets staat jullie in de weg de laden op en de lanen in te gaan!

  2. Dat ziet er gezellig uit! En een top-logo. Veel voorpret gewenst, en de dag dat je ècht weg kunt, is er sneller dan je je denken kunt. Vergeet de eendaagse tripjes niet, hè? Dat kan nu al…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: