Wandelen met de seizoenen: Drenthepad kaart 43 en 44

Wandelen met de seizoenen: Drenthepad kaart 43 en 44

Leestijd: 4 minuten

Drenthepad. Met Kerst 2020 kreeg ik het wandelboekje Drenthepad cadeau. Een lange afstandswandelroute door de provincie Drenthe. Een 329 kilometer lange rondwandeling, een van de langste streekpaden van Nederland. De eerste etappe liepen we na de Kerst en we besloten ons tot doel te stellen het gehele Drenthepad in 2021 te lopen. Wij houden van wandelen, maar zijn niet van die lange afstandswandelaars. Na een kilometer of 10 hebben we er wel genoeg van. Het Drenthepad is daarom ideaal, de 58 afzonderlijke etappes zijn tussen de 2,5 en 8 kilometer. Dat is haalbaar in een jaar, zelfs voor ons.

Het lijkt me geweldig met de seizoenen mee te lopen, het landschap te zien veranderen. Nog meer van onze mooie provincie te leren kennen. We zijn in de buurt gestart. Omdat het een rondwandeling is maakt het niet uit waar je start of eindigt. Je kunt de route ook tegengesteld lopen, beide beschrijvingen staan in het boekje. Zelfs in onze eigen omgeving zijn we op nieuwe plekjes geweest. Dat vind ik het leukste, er valt altijd nog wat nieuws te ontdekken, al denk je een regio nog zo goed te kennen.

Begin januari lopen we de 2e etappe, van Noordbarge naar Sleen. Het is koud, echt winters koud. Het heeft gevroren, maar de zon schijnt en doet het dunne laagje ijs al smelten. We parkeren de auto op het eindpunt en gaan op de fiets naar het beginpunt. Op de fiets is het ondanks muts, capuchon, dikke sjaal en handschoenen enorm koud. Gelukkig hebben we in plaats van een flesje water, een thermosbeker warme koffie mee. Bij het beginpunt neem ik eerst wat koffie om een klein beetje, nou ja opwarmen is het niet, iets te ontkouen is het meer. Vervolgens stevig de pas erin om weer wat gevoel in kuiten en vingertoppen te krijgen. Na een klein half uurtje is het eindelijk wat aangenamer en voel ik zowaar de zon weer op mijn verstijfde wangen.

Net als de eerste etappe hebben we last van een afgesloten weg. Het Drenthepad heeft echter netjes een omleiding gemaakt. Fijn dat het duidelijk aangegeven staat. Je loopt wel wat extra kilometers. Nog een reden dat wij de korte routes prettig vinden, dan ga je niet gelijk dood als er een omleiding van een paar kilometer extra is.

Als we over de Zandzoom lopen mogen we een stukje bos in. Even verderop is een open plek. Daar ligt een grote zwerfkei met een inscriptie: ‘Lichtpunt’ Emmen 1982-1999 Wim Joost. Het intrigeert me, deze steen op deze plek. Je kunt er van alles bij verzinnen. Het blijkt een cadeau te zijn van het team medewerkers van de gemeente Emmen aan vertrekkend hoofd/ medewerker ruimtelijke ordening/stadsontwikkeling Wim Joost Licht, die van 1982 tot en met 1999 bij de gemeente heeft gewerkt en als lichtpunt gezien werd in de organisatie.

In de auto en op de fiets hebben we meerdere ‘buizerds-of-zo’ (ik kan roofvogels niet uit elkaar houden) zien zitten op paaltjes in de berm. Tijdens het wandelen zijn ze al gevlogen. Akkers liggen in winterstand. De stompjes van de maïsstaken staan nog fier overeind als geamputeerde soldaatjes na een veldslag. Verderop liggen de resten van de aardappeloogst te wachten tot ze worden opgenomen in de aarde.

Een vrouw in bodywarmer geeft een groepje Shetlandpony’s te eten. Ze loopt het weiland in, de pony’s weten hoe laat het is en hobbelen enthousiast voor haar uit. Bij haar auto houdt een klein wollig hondje de wacht. Als we langslopen dribbelt hij achter ons aan. We sturen hem terug en na een meter of 30 roept zijn baasje en kunnen we pas verder lopen zonder risico op een (schattige) verstekeling.

We wandelen door het beekdalgebied van de Sleenerstroom, een natuurlijk stromend water tussen de Hondsrug en de Sleener rug, ontstaan in de laatste ijstijd. Het water stroomt vandaag in slowmotion. Langs de stroom zijn het afgelopen jaar de otter en de ijsvogel gespot. Dat geluk hebben wij vandaag niet.

Boven de zingende elektriciteitsdraden vliegen wilde ganzen in een kaarsrechte asymmetrische V richting het zuiden. We lopen langs een hondenkennel waar Duitse herders ons luidruchtig de hoek om begeleiden. De bomen langs het zandpad lijken permanentjes te hebben, zo krullerig zijn hun kale takken.

In Diphoorn staan mooie boerderijen met prachtige schuren. We zien koeien in een halfopen stal nieuwsgierig naar ons kijken. Jonge paarden in de wei komen drinken bij het hek en zijn schichtig als we dichterbij komen. Er komen ademwolkjes uit hun neus. We laten ze rustig drinken en wandelen verder richting de kerk van Sleen, het eindpunt van vandaag. Met de auto pikken we onze fietsen weer op en gaan richting huis, waar de kachel brandt.


Bronnen:

Denekamp, J., Broek, N. J. P., Schepers, L., & Wandelwerkgroep Drenthepad. (2019). Drenthepad (6de druk). Nivon Natuurvrienden, www.nivon.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *