Tegendraads wandelen als je niet kunt kiezen tussen de vele routes

Tegendraads wandelen als je niet kunt kiezen tussen de vele routes

Leestijd: 4 minuten

Geuldal. In het heuvellandschap van Zuid-Limburg zijn eindeloos veel wandelroutes te vinden. Visit Zuid-Limburg heeft allerlei routes op de website staan, waarbij samengewerkt wordt met de app routeyou. De wandelingen zijn ook uit te printen of te downloaden met kaart en omschrijving. De website wandelgidszuidlimburg.com heeft er 1400 beschreven. Je kunt zoeken op plaatsnaam of lengte. Ook hier zijn de routes naar keuze te downloaden als pdf.

Dan is er nog veldkruus.nl die kruis-tochten in de omgeving heeft uitgezet aan de hand van kruisen en kapellen. In het katholieke zuiden vind je op zowat elke straathoek een kruis of Mariabeeldje langs de weg. De online routebeschrijving toont foto’s van de betreffende religieuze objecten met daarbij de coördinaten.

Wij krijgen een tip om bij Epen een kruis-tocht te lopen door het Geuldal. Parkeren kan naast een ijsboerderij die het lekkerste ijs van de regio schijnt te hebben. Dat klinkt goed. Bij de parkeerplaats staat een informatiebord met uitgezette bronnenroutes. Bordjes volgen lijkt ons makkelijker dan een wandeling vanaf een website volgen, daarom besluiten we voor de blauwe bronnenroute van 10 km te kiezen. Na het eerste stukje komen we een bordje tegen van de blauwe route, maar blijkt dat we het in tegengestelde richting lopen. Overmoedig lopen we door, denkend dat het geen probleem zal vormen.

We wandelen over het natuurgebied Geuldal bij de Volmolen. Deze molen was oorspronkelijk een watermolen om wol te vilten (vollen) voor de lakenindustrie. Aan het einde van de 19e eeuw werd de molen omgebouwd tot graanmolen. Vanwege de coronamaatregelen is het Rijksmonument tijdelijk gesloten voor bezichtiging. Wij lopen de heuvel op. De hoogteverschillen betekenen mooie uitzichten over het gebied. De zon helpt ons goed mee een waar vakantiegevoel te krijgen. Al gauw trek ik de winterjas uit en loop de rest van de tocht in mijn trui.

De route loopt soms over kleine paadjes, vaker dwars over het grasland. Overal zijn draaipoortjes die de grens tussen de landerijen aangeven. We komen bij een oude steengroeve, de Heimansgroeve. Hier komen 330 miljoen jaar oude gesteenten als schalie en kolenzandsteen aan de oppervlakte. Rechts loopt het pad een ander weiland in, boven de groeve zien we mensen lopen. Nu blijkt het tegen de richting in lopen zich tegen ons te keren, we zien niet hoe de route loopt.

We vermoeden dat we langs de groeve omhoog moeten en beginnen te klauteren. Met de modderige grond valt dat nog niet mee. Bovenaan blijkt dat er een hek is langs het pad. Nu zien we de mensen die we zo even bovenaan zagen lopen, beneden bij de groeve aankomen. Ah, het pad liep dus achter de bomen langs de groeve. Onder het schrikdraad door dan maar en het pad vervolgen. Even twijfelen we of we over zullen stappen op een andere route, er lopen er meerdere langs de groeve. Maar we blijven bij de blauwe paaltjes. Eh…paaltjes? Eerst waren het bordjes en nu zijn het blauwe paaltjes? Het zal wel kloppen en dapper wandelen we door over de heuvels, door klaphekjes en draaipoortjes. Het blijft prachtig en we genieten van de natuur.

Dan komen we bij een weg, de blauwe paaltjes staan er langs. Dat is wat minder geslaagd, maar na een paar bochten buigt de route alweer af een grindpad op. Langs Engels aandoende heggetjes wandelen we verder. in de verte zien we België. We komen uit bij het dorpje Cottessen. Onderweg zien we een herder zijn schaapjes op het droge houden. In de dorpjes staan veel vakwerkhuizen en -boerderijen, die we zo goed kennen uit Sauerland. Een van de dingen waaraan je de internationale regio herkent.

We weten nu zeker dat we de oorspronkelijke route kwijt zijn, de blauwe paaltjes staan er nog wel. Alleen weten we niet waar die naar toe leiden. Lachend zien we onszelf al lopen tot het donker wordt. Zolang de zon schijnt genieten we er maar van. Na nog een half uurtje lopen zien we in de verte het dorpje Epen liggen en weten we dat we op de goede weg terug zitten. We worden begeleid door de Geul, die kronkelend zijn weg vindt door het landschap. Onderweg staat een eenzame treurwilg. Het lijkt alsof hij net naar de kapper is geweest.

We komen weer uit bij de Volmolen, nu vanaf de andere kant. En daar zien we het blauwe bordje van de bronnenroute ineens. De route heeft ons teruggevonden! Langs de molen omhoog de heuvel op en daar staat een welverdiend bankje op ons te wachten in de volle zon. We ploffen neer voor onze lunch. Het lijkt bijna zomers zo lekker is het. Naast ons regent het zachtjes herfstbladeren.


Bronnen:

Natuurmonumenten. (z.d.). Volmolen in volle glorie. Geraadpleegd op 30 november 2020, van https://www.natuurmonumenten.nl/natuurgebieden/geuldal/monument/de-volmolen-epen
Weertz, J., & Weertz, E. (2007). Carboongroeves bij Cottesen in Zuid-Limburg. Grondboor & Hamer, 2007(5). http://natuurtijdschriften.nl/download?type=document;docid=406236

Eén gedachte over “ Tegendraads wandelen als je niet kunt kiezen tussen de vele routes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *