Kunnen we kansen ontdekken in de 2e golf?

Kunnen we kansen ontdekken in de 2e golf?

Leestijd: 5 minuten

Ontdekken. Aan het begin van dit jaar begon ik een wekelijks blog te schrijven. Het begon als de start van een ontdekkingstocht. Ik wilde ontdekken, nieuwe ervaringen opdoen, reizen, geïnspireerd worden en anderen inspireren door daarover te vertellen, mijn ervaringen te delen. En omdat ik hou van schrijven, was het idee van een blog geboren. We wilden op reis, een camper zoeken om mee op pad te gaan en kijken waar we uit zouden komen. Ik begon te schrijven over onze ontdekkingsreis, over de voorbereidingen, over reizen die we eerder hebben gemaakt. Met het idee vervolgens te kunnen schrijven over de reizen die we gingen maken. En toen kwam corona.

Corona is één grote ontdekkingstocht. Ontwrichtend voor de wereldwijde samenleving. Een zoektocht hoe je omgaat met het virus, hoe een samenleving erdoor wordt beïnvloed. Ontdekken hoe flexibel een maatschappij is, waar nieuwe helden opstaan en anderen van hun voetstuk vallen. Ontdekken hoe je directe omgeving met de achtbaan aan veranderingen dealt en welke plaats je zelf daarin neemt. De obstakels die je tegenkomt en de mogelijkheden die je hebt om die wel of niet te overwinnen. Oude patronen en overtuigingen noodgedwongen los moeten laten omdat de natuurwetten waarop je hele bestaan is gebaseerd ineens niet blijken te zijn wat je je hele leven hebt gedacht.

En tegelijkertijd tikt de tijd onveranderd door. Het leven staat niet stil, ook al staat het op zijn kop. Veel werk gaat onverminderd door, met aanpassingen en wat kunst- en vliegwerk. We doen onze boodschappen, koken ons eten, maken ons huis schoon. We proberen onze kinderen wat te leren. We verwelkomen nieuw leven als baby’s worden geboren. We nemen afscheid als mensen overlijden. We veranderen van baan, verhuizen, worden ziek of juist weer beter. We zijn boos als we onrecht zien, lachen bij goede grappen. We zijn ontroerd als iets ons raakt en bewonderen als we zien hoe het anders kan. We luisteren en te vaak luisteren we niet.

Het dagelijks leven is veranderd. Aan sommige dingen zijn we snel gewend. Wie had gedacht dat het thuiswerken in zo’n korte tijd gangbaar zou zijn? Dat online lesgeven, mits goed georganiseerd, prima werkt? Dat het normaal is overal waar we komen eerst onze handen te desinfecteren? Dat handenschudden helemaal niet zo noodzakelijk is? De mondkapjes raken vast ook snel ingeburgerd als de eerste onwennigheid eraf is.

Andere dingen blijven moeizaam. Anderhalve meter afstand bewaren is niet makkelijk. Op straat, in winkels of in de natuur is het nog wel te doen als het niet al te druk is. Veel mensen houden automatisch in en geven elkaar de ruimte. Anderen doen dat niet, lijken er niet bij na te denken. Maar als de rest het wel doet, gaat het goed. Waar het moeizaam wordt is als je samenkomt met anderen, tijdens werk, school of vieringen op wat voor manier dan ook. Dan is het zo tegennatuurlijk op afstand te blijven. Je hoeft elkaar niet continu in de armen te vliegen, maar de vanzelfsprekendheid van het even over de schouder meekijken met de ander, even aanraken om verbinding te maken, of het knuffelen van je dierbaren, kan niet op anderhalve meter.

We zitten inmiddels volop in de tweede golf. Drie maanden lang is ervoor gewaarschuwd en drie maanden lang hebben we desondanks gedacht dat het voorbij was. Ons wel aan de maatregelen gehouden, een beetje, of helemaal niet. Ons Trumperiaans onoverwinnelijk en boven alle natuurwetten verheven gevoeld. Niet geluisterd. En dat is weer een nieuwe ontdekkingstocht. Als een crisis langer duurt, hoe gaan we er dan mee om? Hoeveel hebben we geleerd van de eerste golf? Hoe solidair zijn we met elkaar en voor elkaar of hoe individualistisch zijn we nu echt? Hoe veerkrachtig is onze samenleving als de wonden uit de eerste crisis nog niet overal zijn geheeld? Hoe creatief kunnen we opnieuw zijn?

Ik heb er geen antwoord op. Ik zie mensen die de moed laten zakken en ik zie mensen die een tomeloze moed tonen. Ik zie mensen boos zijn en wijzen naar anderen om hun frustraties een uitweg te geven. En ik zie mensen vertellen wat er gebeurt zonder een oordeel te vellen. Ik zie mensen schreeuwen en ik zie mensen luisteren. Ik zie mensen omvallen en ik zie mensen opkrabbelen.

Ik zie de veerkracht in mijn kinderen, die zich schijnbaar moeiteloos aanpassen aan hoe het leven zich ontvouwt. Die vanzelfsprekend een mondkapje dragen, online les volgen, toekomstplannen hebben. En ik zie mijn kinderen worstelen met dezelfde dilemma’s als waar we allemaal mee worstelen. Ga ik naar opa en oma? Vier ik mijn verjaardag? Ga ik naar school of werk als ik een keer nies? Kan ik met vrienden afspreken? Wat brengt de toekomst mij?

De tijd zal het leren. Onze ontdekkingstocht is nog niet ten einde. Het nieuwe normaal is nog bij lange na niet normaal en sommige onderdelen willen we nooit normaal laten zijn. Ik moet er niet aan denken nooit meer letterlijk dichtbij naasten, buiten mijn huishouden, te kunnen zijn. Ik kan me niet voorstellen dat er nooit meer evenementen worden georganiseerd en de cultuursector niet meer bestaat. Ik zou het vreselijk vinden als jongeren niet meer op een natuurlijke manier elkaar en het leven kunnen ontdekken. En het zou me spijten als we niet meer de kans krijgen onbekommerd te reizen om zo nieuwe ervaringen op te doen en van elkaar te leren.

Aan de andere kant zie ik kansen en mogelijkheden. Ik vind het heerlijk om deels thuis te werken. Mijn werkgever heeft minder kantoorruimte nodig, het milieu vaart wel bij minder verkeer. Online trainingen scheelt tijd en kosten. Het inkrimpen van sociale activiteiten biedt mensen ruimte voor bezinning. En ik blijf de hoop houden dat deze crisis werkelijk zorgt voor een verandering in het denken over ons sociaaleconomische stelsel. Het vastgeroeste idee dat alleen met voortdurende economische groei de welvaart en daarmee het welzijn kan worden verhoogd is langzaam aan het opbranden. De groei in economie ging gepaard met een groei in depressies en burn-out, bovenop de vernietiging van onze planeet. We willen een beter welzijn voor onszelf en de samenleving. Niet meer groei, maar minder opgebrande mensen en een betere leefomgeving. Dat bereik je niet met meer willen, maar juist met minder willen. Het anders willen. Zo is het degrowth– of post-growth denken ontstaan. In deze visie moeten we wereldwijd het idee van eindeloze economische groei loslaten, ons richten op verduurzamen van ecosystemen en verbeteren van welzijn (Hickel, 2020). Ook dat is een ontdekkingstocht. Kijken wat er anders kan. En als deze crisis ons iets leert, dan is het wel dat onder druk veel vloeibaar wordt. We blijken samen veel meer te kunnen dan we voor mogelijk hielden.


Bronnen:

Gaal, W. (2020, 18 juni). Verzet in de vergaderzaal: dit zijn de economen en beleidsmakers die strijden voor een eerlijke economie. De Correspondent. https://decorrespondent.nl/11347/verzet-in-de-vergaderzaal-dit-zijn-de-economen-en-beleidsmakers-die-strijden-voor-een-eerlijke-economie/23769827951408-0b2dc5f5
Hickel, J. (2020, 30 maart). Het is nú tijd voor een economie die niet draait om groei en koopkrachtplaatjes. De Correspondent. https://decorrespondent.nl/10594/het-is-nu-tijd-voor-een-economie-die-niet-draait-om-groei-en-koopkrachtplaatjes/22192434768416-53b2b069

2 gedachten over “Kunnen we kansen ontdekken in de 2e golf?

  1. Corona dwingt ons inderdaad eens na te laten denken wat wij met de wereld willen en kunnen.
    Of het de goede kant op gaat is afwachten. De wereld op zich kan nog een tijdje mee maar alles wat leeft op deze aarde moet afwachten. Wij hebben het zelf in de hand. Maar de neuzen staan absoluut niet allemaal dezelfde kant op. Dat is helaas al een poosje het geval.
    Covid-19 gaat wel een keer over. De pokken en pest deden dat ook maar of we wijze besluiten gaan nemen, collectief, is de vraag.
    Daarom doen wij het maar alvast zelf.
    Iets meer pas op de plaats bij alle aspecten van ons leven. Minder luxe, minder vliegen of helemaal niet meer, beter opletten waar eten maar ook kleding en spullen vandaan komen. Kortom minder willen en door het de afgelopen maanden ook niet te kunnen, weten we al dat dit best kan.
    De ontdekking hiervan geeft ons een rustig gevoel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: